Menu

Weekend in Zeeland

Datum en locatie

  • 17 september 2016
  • Wemeldingen, Zeeland

Een fantastisch weekend in Zeeland in het weekend van 17 en 18 september inclusief overnachting!

Een terugblik op Weekend in Zeeland

Een zeevruchtbaar weekeinde in Wemeldinge

17 en 18 september bracht een groepje IBMers en aanhang een onvergetelijk zonovergoten weekeinde door in het werelddorp aan de Zeeuwse kust Wemeldinge.

Hoe kwamen ze daar dan weer bij? Nee, ze hadden geen pijltje willekeurig naar de Nederlandse kaart gegooid. De keuze was gemaakt op basis van een deskundig advies van het Culinair Genootschap Heemskerk (CGH). Die hadden al eerder een vergelijkbare reis gemaakt en zo kon de Personeelsvereniging het nog eens overdoen; en zeker niet dunnetjes.

Na een rustige rit over de zaterdagse snelwegen kwamen we, met behulp van onze elektronische gids, in de vroege middag van zaterdag 17 september bij Hotel Wemeldinge aan. We voelden ons meteen al bij binnenkomst eregasten. De uitbaatster zag al aan onze gezichten dat we IBMers waren. We kregen meteen een sleutel om onze tassen in de kamers te leggen. Daarna konden we in de lobby genieten van een kop koffie en die lokale lekkernij waarvan de naam elders in Nederland ook een andere betekenis heeft.

Na de koffie vertrokken we met eigen vervoer naar Yerseke. Daar voegde zich een lokale gids bij ons die ons alles vertelde over de kweek van mosselen en oesters. Als toegift leerden we ook nog alle details over het liefdesleven van de Oosterschelde kreeft. Toen waren we wel toe aan een moment van rust en onze magen begonnen ook aardig te rommelen. Gelukkig eindigde het programma met een proeverij van oesters in een lokaal restaurant, begeleid door een lekkere wijn. Dat beviel zo goed dat de meesten nog even bleven hangen.

Terug in het hotel ging een deel van de groep door op het terras van het hotel, het was er warm genoeg voor. Anderen gingen even naar de kamer, voor een dutje of om de email te checken.

Om 19:00 uur konden we in het restaurant van het hotel aanschuiven. We wisten al dat er een zeebanket voor ons klaar zou staan, maar wat er op tafel stond overtrof de stoutste verwachtingen. In het midden stond een klassiek plateau fruits de mer zoals je dat in Parijs zou verwachten. Bovenop prijkte voor iedereen een kreeft, op een stapel gamba’s en rivierkreeftjes en dat alles op een bord met oesters en coquilles. Er waren schalen met mosselen, scheermessen, alikruiken, kokkels en noem maar op. Je kon net zoveel frites bestellen als je op kon.

Er blijven mensen die denken dat zeevruchten ‘licht voedsel’ zijn. Nou, vergeet het maar. Hoe goed we ook ons best deden, we kregen niet alles op. Tegen negenen rolden we letterlijk van tafel af.

Niemand ging echter al naar bed. Het was zo’n schitterende avond. We verkasten weer naar het terras, waar we door bleven praten onder het genot van nog een drankje; en nog een. Veel van ons kenden elkaar pas sinds die middag, maar die avond zouden veel buitenstaanders gedacht kunnen hebben dat we een vriendenclub waren. Er was ook wel het een en ander te bespreken, maar dat houden we onder elkaar. Tegen middernacht gingen de meesten naar de kamer.

De volgende dat werden we opnieuw door een vriendelijk zonnetje gewekt. Wij deden voor het ontbijt nog even een rondje. Om 9 uur gingen we weer aan tafel om van het ontbijtbuffet te kunnen genieten. De keuze was groot en die lokale lekkernij (je weet wel, ha ha) was er ook weer.

Een stevig ontbijt was ook nodig, want we werden om half elf door een lokale gids opgehaald voor het oesterrapen. Hulde aan de leiding die niet alleen met emmers, maar ook met handschoenen aan kwam zetten. Laarzen had iedereen wel meegenomen, maar werkhandschoenen waren erbij ingeschoten. Goed geschoeid en bewapend togen we op pad, in flinke pas om het laagtij niet te missen.

Dat was opnieuw een openbaring. De meesten van ons eten geregeld oesters in een restaurant en weten wat je daarvoor neer moet leggen. Sinds die ochtend weten we dat je ze ook gratis kunt rapen, zolang je de 10 kg maar niet overschrijdt.

Sommigen hadden ook een oestermes meegebracht en openden een paar oesters ter plekke. Een lid van het CGH had ook nog een flaconnetje citroensap meegenomen. Man, wat smaakt dat vers. En gewoon zo van de blootgelegde zeebodem opgeraapt. Zodra de modderverse oester naar binnen glijdt, voel je meteen een enorme energiestoot. Je krijgt een stukje ongerepte natuur binnen en je lichaam reageert daar positief op.

Als toegift vond ondergetekende ook nog een Zeeuwse oester. De vorige middag hadden we al geleerd dat die door een virus aan het uitsterven waren en langzamerhand door ingevoerde Japanse oesters verdrongen werden. De gids had beloofd dat degene die een Zeeuwse oester zou vinden een tientje zou krijgen. Dat is een kleine, maar toch mooie, bijdrage (voor de financiële specialisten: return on investment) voor de Personeelsvereniging.

De zon was die dag nog zo sterk dat ik bij thuiskomst een kleine roodkleuring op mijn voorhoofd constateerde. Zon, zeevruchten en goed gezelschap vormden de ingrediënten voor een onvergetelijk weekeinde aan de Zeeuwse kust.

Hulde aan het CGH voor de goede tip en dank aan de deelnemers voor het goede gezelschap.

Peter Peverelli